20 december
Vandaag stond er een meer dan 5 uur durende rit op het programma, dus we waren er vroeg bij.
"Wel goeiemorgen!", dachten we toen we buiten keken (room with a view, weet je wel)...
En omdat het er zo super is, zijn we in al die vroegte toch nog eens langs Curio Bay gepasseerd. Dat maakt indruk.
Verder door richting Dunedin, een grotere stad met Schotse roots.
Onderweg enkele korte stopjes, te beginnen bij Wilkie Lake. Ideaal om even tot rust te komen.
Ook de Matai Falls (foto) & Horseshoe Falls waren een kort wandelingetje waard.
Op Nugget Point huist heel wat zee-leven, zoals grote pelsrobben, zeeleeuwen, Jan van Genten en de koningslepelaar. Gewapend met een verrekijker, konden we de pelsrobben zien plonzen tussen het 15 meters lange zeewier. Gelukkig was er van de ietwat grijzere ochtend, niets meer te bespeuren.
En omdat Brighton altijd opfleurt, stopten we daar ook nog even aan het strand. (@Sofie & Hanne: no pun intended.)
We moeten nu wel even afscheid nemen van de zee, want we rijden het binnenland in, richting Central Otago. Hier verandert het landschap in ellenlange grasvlaktes met veel rotsen en massáál veel schapen. We begrijpen waarom ze zeggen dat er voor elke Nieuw-Zeelander 10 schapen geteld kunnen worden... (Ik heb mijn best moeten doen om ze niet in beeld te brengen.)
"Wel goeiemorgen!", dachten we toen we buiten keken (room with a view, weet je wel)...
En omdat het er zo super is, zijn we in al die vroegte toch nog eens langs Curio Bay gepasseerd. Dat maakt indruk.
Verder door richting Dunedin, een grotere stad met Schotse roots.
Onderweg enkele korte stopjes, te beginnen bij Wilkie Lake. Ideaal om even tot rust te komen.
Ook de Matai Falls (foto) & Horseshoe Falls waren een kort wandelingetje waard.
Op Nugget Point huist heel wat zee-leven, zoals grote pelsrobben, zeeleeuwen, Jan van Genten en de koningslepelaar. Gewapend met een verrekijker, konden we de pelsrobben zien plonzen tussen het 15 meters lange zeewier. Gelukkig was er van de ietwat grijzere ochtend, niets meer te bespeuren.
En omdat Brighton altijd opfleurt, stopten we daar ook nog even aan het strand. (@Sofie & Hanne: no pun intended.)
We moeten nu wel even afscheid nemen van de zee, want we rijden het binnenland in, richting Central Otago. Hier verandert het landschap in ellenlange grasvlaktes met veel rotsen en massáál veel schapen. We begrijpen waarom ze zeggen dat er voor elke Nieuw-Zeelander 10 schapen geteld kunnen worden... (Ik heb mijn best moeten doen om ze niet in beeld te brengen.)
Reacties
Een reactie posten